Eşim, ikiz kızlarımızı doğumdan hemen sonra

Kızlarım oldukları yerde donup kaldılar. Onlara yıllar önce annelerinin fotoğraflarını göstermiştim. Ama bu, onları dünyaya getiren kadını ilk kez canlı canlı görmeleriydi.

Ceyda iki küçük kutu uzattı. Sonra sesi bütün salonda yankılandı:

“18 yıl önce kocam kızlarımı bana karşı doldurdu. Bu tören, onun olmadığı yeni ailemizin başlangıcı olsun.”

Yerimden kalkamadım.

Boğazıma bir yumru oturdu.

Elif, Zeynep’in elini tuttu. İkisi de yavaş adımlarla sahneye doğru yürüdü.

Ceyda onları kucaklamak için kollarını açtı.

Ama kızlarım tam önünde durdu.

Zeynep mikrofonu aldı.

Elif ise kalabalığın arasında gözleriyle beni buldu.

Sonra yaptıkları şey, salondaki 300 kişinin tamamını nefessiz bıraktı. Zeynep mikrofonu elinde birkaç saniye sessiz kaldı. Salonun içindeki hava sanki yoğunlaşmıştı; kimse nefes almıyordu. Elif’in gözleri hâlâ kalabalığın içinde beni bulmuştu. O bakışta öfke yoktu. Daha çok netlik vardı. Sanki yıllardır içinde biriktirdiği bir gerçeği artık saklamaya gerek duymuyordu.

Zeynep konuşmaya başladı.

“Bizi dünyaya getiren kişi sensin,” dedi sahnedeki kadına bakarak, “ama annemiz olmadın.”

Ceyda’nın yüzündeki ifade ilk kez çatladı. Gülümsemesi sabit kalmaya çalıştı ama gözleri istemsizce titredi.

Elif mikrofonu Zeynep’ten aldı.

“Bize yıllarca tek bir hikâye anlatıldı,” dedi. “Bizi babamızın senden uzaklaştırdığı… seni bize göstermediği söylendi.”

Salonda fısıltılar yükselmeye başladı.

Elif devam etti:

“Ama biz büyüdük. Araştırdık. Belgeleri gördük.”