İkizlerimi 5 Yıl Sonra Bir Kreşte Gördüm!

Nefesim kesildi, dünya etrafımda dönmeye başladı. Kendi kocam… Hayatımı paylaştığım o adam, kumar ve iş borçları yüzünden, ben ölüm döşeğindeyken öz evlatlarımızı çocuğu olmayan bu zengin hemşireye satmış ve ardından bebeklerimin öldüğüne dair sahte bir rapor düzenletmişti! Hastane yönetimi, doktorlar… Hepsi bu iğrenç kumpasın bir parçasıydı. Ve yıllarca rüyalarımda duyduğum o feryatlar, kızlarımın bana olan telepatik yardım çağrıları, aslında koca bir gerçekti!

O an, bir anne olarak içgüdülerim korkumun önüne geçti. Oraya yığılıp kalmak, çığlık atmak, kızlarımı zorla ellerinden çekip almak istiyordum. Ama yapmadım. Eğer o an bir delilik yapsaydım, Yeşim güçlü bağlantılarını kullanarak beni “akıl sağlığı yerinde olmayan, travmatik bir anne” olarak içeri attırır ve kızlarımla birlikte bu şehirden sonsuza dek kaybolurdu.

Yüzüme zoraki, donuk bir gülümseme yerleştirdim. “Anlıyorum,” diye fısıldadım sadece. “İyi akşamlar.”