İlk başta annemin temizlik yaparken onu koridordaki dolaptan çıkardığını düşündüm. Sonra fark ettim ki valiz hazırlanmıştı. Kıyafetlerim özenle katlanmıştı. Dizüstü bilgisayarımın şarj aleti yan cebe sıkıştırılmıştı. Kişisel eşyalarım plastik bir poşete konmuştu. Bu hazırlık değildi.
Bu, evden çıkarılmaydı.
Mutfaktan kahkaha sesleri geliyordu.
Ağabeyim Kaan, annemle babamla birlikte masada oturmuştu. Babamın cam kupalarından biriyle bira içiyordu; sanki bir şeyi kutluyorlarmış gibi. Annem beni ilk fark eden oldu ve öyle bir gülümsedi ki içim sıkıştı.
“Ha, geldin,” dedi rahatça.