“Valizim neden kapının yanında?”
Kaan sandalyesine yaslandı, rahat ve kendinden emindi; kazanmış birinin havasıyla konuşuyordu.
“Senin işin bitti,” dedi. “İstediğimizi aldık. Artık dönüp bize bakma.”
Ona bakakaldım.
“Ne diyorsun sen?”
Babam gerçekten güldü.
“Numara yapma,” dedi. Devamını okumak için diğer sayfaya gecebilirsiniz..