Kayınvalidemin Emekli Maaşı Yoktu...

Gözyaşlarım sararmış kağıda damladı. Fatma Teyze son anlarında bunamamıştı. On iki yıl boyunca kendini terk eden evlatlarını izlemiş, kendisine insan gibi davranan tek kişiyi koruma altına almıştı.



Ertesi sabah mutfakta büyük bir tartışma vardı. Kayınbiraderim Murat ve görümcem Hülya, cenaze masraflarını nasıl bölüşeceklerini konuşup bana yüklü bir miktar ödetmeye çalışıyorlardı.



“Annemin hesabında sadece üç beş kuruş var,” dedi Murat. “Masrafları böleceğiz Merve, sizin de payınızı ödemeniz gerek.”



Cebimden antika anahtarı ve noter tasdikli vakıf belgesini çıkarıp masanın ortasına koydum.



“Annem arkasında bir şey bıraktı,” dedim sakince. “Ankara Çevre Yolu üzerindeki 40 dönümlük ticari arsanın tapularını…”



Mutfaktaki herkes donakaldı. Görümcem Hülya kağıtları kapıp okuduğu an yüzü kireç gibi bembeyaz oldu: “Bu… Bu imkansız! Bütün arsayı senin üzerine mi yapmış?! Sen kadını kandırdın! Dava açacağız!”



Sakin ama kararlı bir sesle cevap verdim: “Ben ondan tek bir kuruş istemedim. 12 yıl boyunca o yatakta yalnız ağlarken siz yılda bir kez bile aramadınız. O sizin için bir anne değil, sadece bir yüktü. Yaşarken yanına uğramadığınız kadının mirasına göz dikemezsiniz.”Aylar süren yasal süreçte, Fatma Teyze’nin ölmeden önceki akıl sağlığı raporları ve avukat kaydı sayesinde açtıkları tüm davalar reddedildi. Arsanın değerinin bir kısmıyla borçlarımızı kapattık, oğlumun geleceğini garanti altına aldık ve Fatma Teyze’nin anısına kimsesiz yaşlılara yardım eden bir hayır fonu kurduk.

İnsanların gerçek yüzü zor zamanlarda ortaya çıkar. Bazen öz evlatların vermediği sevgiyi bir gelin verir; ve bazen en büyük hazineler, en eski yırtık yastıkların içinde saklıdır.