Kuşlar uçak havalandıktan hemen sonra takip etmeye başladı.

Jason kuşları uzaklaştırmaya çalıştı, motorlardan birine çarpmak bile onları tehlikeye atabileceğinden çok dikkatli davranıyordu. Kuşların etrafında manevralar yaparak uçakta sükûneti sağlarken ve güvenli uçuşlarını temin ederken kalbi hızla çarpıyordu. Bunun bir ölüm kalım meselesi olduğunu biliyordu – uçağa çarpan herhangi bir kuşun tüm uçağın düşmesine neden olma potansiyeli vardı.
Ne yazık ki şansı yaver gitmiyordu, kuşları uçağından uzaklaştırmaya çalıştıkça daha da saldırganlaşıyorlardı. Bu kadar düşmanca davranmalarına neyin sebep olduğu hakkında hiçbir fikri yoktu ama bu durum ilerlemesine büyük bir engel olmaya başlamıştı ve önünde duran tek şey gibi görünüyordu. Sorunu çözmeye çalıştı ama ne yaparsa yapsın, hiçbir şey kuşların durmak bilmeyen bir saldırganlıkla saldırmasını engelleyemiyor gibiydi.
Uçaktaki yolcular, uçağın beklenmedik bir şekilde yaptığı ani iniş ve dönüşlere neyin sebep olduğunu bilmedikleri için derin bir korku hissetmeye başlamışlardı. Pencerelerden dışarı baktıklarında sinir bozucu bir manzara gördüler – sanki bir Hitchcock filmine ışınlanmış gibiydiler, gökyüzünü dolduran büyük bir kuş sürüsü varlıklarını dramatik bir şekilde belli ediyordu. Eşsiz bir manzara olmasına rağmen, yolcular içinde bulundukları durum karşısında paranoyaklaşmaktan kendilerini alamadılar ve yolculuklarının neden bu kadar ani bir şekilde kesintiye uğradığını anlayamadılar.