Kuşlar uçak havalandıktan hemen sonra takip etmeye başladı.

konusunda soru işaretleri yaratıyordu.
Kuşlar uçağı görür görmez içgüdüsel olarak ona doğru üşüştüler. Jason giderek artan bir tedirginlikle onları izliyor, durumun kolayca tehlikeli bir senaryoya dönüşebileceğini hissediyordu. İhtimallerin kendi lehlerine olmadığını, bir şeylerin ters gitme riskinin giderek arttığını düşünmeden edemiyordu. Her geçen an, kuşlar uçağı takip ederken daha da agresifleşiyor ve Jason’ın endişesini artırıyor gibiydi.
Kuşların motorlara yaklaştığını ve uçağa giderek artan bir sıklıkta saldırdığını gören Jason’ın kalbi sıkıştı. Durum daha da kötüye gitmişti. Jason motorlara gelebilecek herhangi bir hasarın feci sonuçlar doğurabileceğini biliyordu.
Jason kendini yoğun bir şekilde uçağı indirme görevine adamışken, büyük bir patlama sesi duydu – ve içgüdüsel olarak bunun uçağın beklenen piste gitmediği anlamına geldiğini biliyordu. Tabii ki etrafta bu kadar çok kuş uçarken bu Jason için büyük bir sürpriz olmadı, bunun getirdiği risklerin farkındaydı. Gerçekten de, eğer kuşlardan herhangi biri motorların içine çekilirse, bu bir felaket olurdu.
Uçak titremeye başladığında Jason uçuş çubuklarını sıkıca kavrıyor, sanki kontrolün herhangi bir görüntüsüne tutunmaya çalışıyormuş gibi hissediyordu. Uçak irtifa kaybetmeye başlayınca yolcular paniğe kapılmış, korku içinde çığlık atıp feryat etmeye başlamışlardı.
Yolcuların çoğunun hayal ettiği en kötü senaryo talihsiz bir gerçeğe dönüştü – pencerelerinin hemen dışında motordan kükreyen alevleri görebiliyorlardı. Uçak yolculuğuna devam ederken, alevler uçakta her şeyin yolunda gitmediğinin açık bir işaretiydi. Korku ve panik hissediliyordu ve yolcular şok içinde ne olacağını bekliyorlardı…
Yoğun bir konsantrasyon içinde dururken Jason’ın kalbi göğsünde güm güm atıyordu. Bir sonraki hamlesini planlarken tüm sesler arka planda kayboluyordu; artık geri dönüş yoktu. Stratejisi gözünün önünde belli belirsiz bir sis gibi belirmeye başladı ve çok geçmeden zihni berrak, odaklanmış bir halde kendini kararlılıkla stratejisinin peşinden giderken buldu.
Jason bir çözüm bulmak için çaresizdi. Uzun uzun düşündü. Bir şeyler bulmaya kararlıydı ve son denemesi tek seçeneğiydi. Bu son denemesi olduğu için derin bir nefes aldı, bir inanç sıçraması yaptı. Fikrinin başarılı olacağını umuyordu, çünkü bu sorunu çözmek için tek umudu buydu.
Jason beklenmedik bir meydan okumayla karşı karşıyaydı: kurtarma inişi! Bu konuyu sadece eğitim simülasyonlarında duymuş olmasına rağmen, hiç pratik yapma fırsatı olmamıştı. Bunun daha önce karşılaştığı her şeyden farklı olacağını biliyordu.
Gemideki herkesin güvende olduğundan emin olmanın kendi görevi olduğunu hissetti ve bu konuda çok dikkatli davrandı. Dikkatle etrafına bakınırken bir şey fark etti.
Yere doğru ilerlemeye başladığında, uzakta parıldayan bir su havuzu gördü. Bu geniş sıvı kütlesine iniş yapabileceğini hesapladı ve kanatlarını açarak oraya doğru alçalmaya başladı.
Tek umutları böylesine tehlikeli bir konumda durmaktı; engebeli kara parçası güvenli bir iniş için tek şansları gibi görünüyordu. Ancak, uçağın çarpma anında yok olma olasılığı çok yüksekti.