Kuşlar uçak havalandıktan hemen sonra takip etmeye başladı.

Jason, yolculara endişelenecek bir durum olmadığını açıklayacak cesareti topladığında durumun vahim olduğunu fark etti. Kuşların bu kadar garip davranmasına neyin sebep olduğunu ya da onları nasıl durdurabileceğini bilmiyordu. Belirsizliğine rağmen, herkesin güvende ve emniyette olmasını sağlamak için çok çalışarak kendine güvenen bir hava sergiledi.
Jason seçeneklerini anlamak için uçuş kontrolle temasa geçmesi gerektiğini biliyordu -ki bu seçeneklerin hızla azaldığını hissediyordu, çünkü kuşlar o kadar yaklaşmıştı ki uçağa çarpmaları an meselesi gibi görünüyordu.
Kuşların sayısı artmaya başladıkça, sesleri de daha gürültülü ve ürkütücü olmaya başlamıştı. Ancak Uçuş Kontrol’den yetkililere ne kadar ulaşmaya çalışırsa çalışsın, onlarla iletişim kuramıyor gibiydi. Her geçen dakika daha da saldırganlaşan bir grup vahşi kuşla tehlikeli bir durumda sıkışıp kalmıştı.
Binlerce kuş manzarayı bulandırmış, gergin bir atmosfer yaratmıştı. Sakin bir uçuş olması gereken bu durum, tüm gözlerin ışıklı pencerelere dikildiği ve dış dünyayı bir an olsun görebilmek için çabaladığı ürkütücü bir deneyime dönüştü. Bu ezici duygudan kaçış yoktu, yolcular doğaüstü bir varlıklarla kuşatılmıştı adeta
Yolcular korku ve dehşet içindeydi. Jason hızlı hareket etmek zorundaydı. Zamana karşı bir yarış içindeydi, her anı değerlendirmek zorundaydı. Yolcular panik içindeydi, bazıları korku ve çaresizlikten gözyaşı döküyordu. Jason acele ve telaşla, yolcular arasında daha fazla korku ya da sıkıntı yaşanmaması için harekete geçti.