O, çöpte yeni doğmuş bir bebek buldu…

İhanet eden adamın gözleri büyüdü.

Sen…

Kerem cevap verdi:

Bu sefer yalnız gelmedim.

Polis içeri girdi.

Hızlı.

Kesin.

Hata payı yoktu.

Adam kaçmaya çalıştı.

Ama çok geçti.

Kelepçeler.

Son.

Sessizlik geri geldi.

Ama bu başka bir sessizlikti.

Adaletin sessizliği.

Kerem olduğu yerde kaldı.

Derin bir nefes aldı.

On yıl.

On yıl kayıp.

Ama tamamen değil.

Emir’e baktı.

Çocuk hâlâ elini tutuyordu.

Sanki her şey yok olacakmış gibi.

Ama yok olmadı.

Bu sefer kaldı.

Günler sonra…

Dünya değişti.

Gazeteler.

Röportajlar.

Kameralar.

Hiç yoktan dönen adam.

Ölümden kurtulan iş insanı.

Ama Kerem umursamadı.

Çünkü artık biliyordu.

Gerçek önemli olanı.

Yeni evde… büyük… sessiz…

Emir koltukta oturdu.

Etrafına bakıyordu.

Hâlâ anlamaya çalışıyordu.

Baba…

Kerem yaklaştı.

Orayı özlüyor musun?

Emir düşündü.

Biraz.

Kerem başını salladı.

Ben de.

Çünkü seni orada buldum.

Emir ona baktı.

Gözleri dolu.

Ama artık her şey farklı.

Kerem gülümsedi.

Evet.