On dört yaşındayken anne ve babamı bir trafik kazasında kaybettim

“İçinde sen varsın Maya.”

Sessizce bekledim.

Mert okumaya başladı.

“Bugün yine Maya’yı ağlattım. Ama garip bir şey var… Onu her küçük düşürdüğümde kendimi güçlü hissediyorum. Çünkü kimse benim ne kadar korktuğumu bilmiyor.”

Kaşlarım çatıldı.

Mert devam etti.

“Evde babam sürekli bana bağırıyor. Annem hiç ses çıkarmıyor. Okulda güçlü görünmek zorundayım. Yoksa herkes benim de zayıf olduğumu anlar.”

Telefonu tutan elim titriyordu.

Rüya’nın sesi yıllar sonra ilk kez kulağımda yankılanıyordu ama bu kez farklıydı.

Mert sayfayı kapattı.

“Bu günlüklerde onlarca sayfa var. Ama en kötüsü şu.”

Durdu.

“Rüya, seni özellikle seçtiğini yazmış. Çünkü senin kimsen olmadığını biliyormuş.”

Göğsümde eski bir yara sızladı.

“Ve şimdi…” dedi Mert, “aynı şeyi kızımıza yapıyor.”

Uzun süre konuşamadım.