KOMŞUM BAHÇEMDEKİ BÜTÜN MEYVELERİ TOPLAYIP

Sabah gürültüyü duyunca kayıtlara baktım.”

Nursel bir anda bağırmaya başladı.

“Beni izlemeye hakkınız yok!”

Cavit Bey sakin kaldı.

“Ben seni izlemiyordum. Kendi evimi kayda alıyordum. Sen görüntüye girdin.”

Kalabalığın içinde uğultu yayıldı.

Ama Nursel’in asıl korktuğu şey görüntü değildi.

Bahçesinin önüne yerleştirdiğim masaya bakıp duruyordu.

Sabah saatlerce uğraşarak üç şey hazırlamıştım.

Birincisi, Tarık’ın ağaçlarının geçen haftaki fotoğraflarıydı.

Dallar meyvelerle doluydu.

İkincisi, o sabah çektiğim fotoğraflardı.

Aynı dallar kırık ve tamamen boştu.

Üçüncüsü ise büyük bir kartondu.

Üzerine tek bir cümle yazmıştım: