17 yaşındaki oğlum, kanserle mücadele

Emre, Ece’nin yatağının yanında oturuyordu. İkisi de gülümsüyordu. Ama beni asıl şaşırtan bu değildi.

Odanın içinde bulunan altı genç daha saçlarını tamamen kazıtmıştı.

Hepsi Ece’nin okulundan arkadaşlarıydı.

Ece’nin annesi yanıma gelip sessizce fısıldadı.

“Emre dün gece okul grubuna bir mesaj attı. Kimseye söylemedi. Sadece, ‘Ece aynaya baktığında yalnız olmadığını hissetsin. İsteyen gelsin.’ diye yazmış.”

Bir gecede onlarca öğrenci bu çağrıya cevap vermişti.

Kimi ailesinden izin almış, kimi sabah erkenden berbere gitmişti. Hastane yönetimi de durumu öğrenince çocukların aynı anda ziyarete gelmesine özel izin vermişti.

Ece gözyaşlarını tutamıyordu.

“Günlerdir aynaya bakmıyordum.” dedi.

“Saçlarım dökülmeye başladığında artık eski ben olmadığımı düşündüm. Ama bugün ilk kez kendimi hasta gibi hissetmiyorum.”