79 YAŞINDA BİR BEBEK DÜNYAYA GETİRDİM...

bana baktı.

“Servetinizin büyük bölümünü bir vakfa bırakıyorsunuz.”

“Evet.”

Vakıf, ileri yaşta yalnız yaşayan kadınların hukuki ve sağlık desteğine ulaşması için kurulacaktı.

Çocuklarıma da pay bırakmıştım.

Eylül’e de.

Ama hiçbiri sandıkları kadar büyük değildi.

Sinan öfkeyle doğruldu.

“Yani bütün bu serveti yabancılara mı veriyorsun?”

İşte o anda her şey ortaya çıktı.

Burçin gözlerini kapattı.

Çünkü kardeşinin neden mahkemeye geldiğini artık herkes anlamıştı.

Sinan hemen toparlanmaya çalıştı.

“Ben sadece annemin geleceğini düşünüyorum.”

Hâkim sertçe karşılık verdi.

“Annenizin geleceği üzerinde kontrol talep ederken sürekli mal varlığından söz ediyorsunuz.”

Duruşmaya kısa bir ara verildi.

Saatler sonra hâkim kararını açıkladı.

Sunulan tıbbi raporlar, doktor ifadeleri ve yapılan psikolojik değerlendirmeler benim zihinsel yeterliliğimin yerinde olduğunu gösteriyordu.

Çocuklarımın vasilik talebi reddedildi.

Eylül’ün velayeti benimle kalacaktı.

Karar açıklandığında sevinmedim.

İçimde yalnızca büyük bir yorgunluk vardı.

Burçin yanıma geldi.

Uzun süre hiçbir şey söylemedi.

Sonra Eylül’e baktı.

“Onu tutabilir miyim?”

Bir an tereddüt ettim.

Sonra bebeği kollarına verdim.

Eylül gözlerini açtı ve Burçin’in yüzüne baktı.

Kızım ağlamaya başladı.

“Babamın gözleri,” diye fısıldadı.

Ben de o an kendimi tutamadım.

Sinan ise salonun kapısında durmuş bizi izliyordu.

Yanımıza gelmedi.

Belki gururu izin vermedi.

Belki de kaybettiği şeyin miras olmadığını anlaması için zamana ihtiyacı vardı.

Şahin çıkmadan önce yanıma uğradı.

“Rauf bunu görseydi mutlu olurdu,” dedi.

Eylül’ün minik elini tuttum.

“Bence o zaten bir şekilde gördü.”

Bir yıl sonra kurduğum vakıf ilk merkezini açtı.

Burçin artık her hafta bizi ziyaret ediyor.

Eylül ona “abla” demeyi öğrenmeye başladığında ikimiz de gülmekten ağladık.

Sinan’la ilişkimiz ise eskisi gibi olmadı.

Ama kapıyı tamamen kapatmadım.

Çünkü mahkeme salonunda öğrendiğim en büyük şey şuydu:

İnsan bazen malını korumak için değil, kendi hayatını seçme hakkını korumak için mücadele etmek zorunda kalıyordu.

Yetmiş dokuz yaşında anne olmam bütün dünyaya mantıksız görünebilirdi.

Fakat Eylül’ü her gece uyuturken onun yüzünde Rauf’un gözlerini gördüğümde hiçbir şüphem kalmıyordu.

Ben geçmişi geri getirmemiştim.

Geçmişin bana bıraktığı son emaneti geleceğe taşımıştım.Ve sonunda çocuklarım da şunu anlamaya başlamıştı:

Bir annenin serveti banka hesaplarında, evlerde ya da tapularda değildi.

Asıl miras, geride bıraktığı sevgiydi.

Eylül bir akşam parmağımı minicik eliyle sımsıkı tuttuğunda ona baktım ve gülümsedim.

Hayatımın sonbaharında dünyaya gelen o küçük çocuk bana beklemediğim bir gerçeği öğretmişti:

Bazı başlangıçların geç kalmış olması, onların yanlış olduğu anlamına gelmez. Bazen hayat, en büyük sürprizini insan tam her şeyin bittiğini sandığı anda verir.