Annem, dul ve bekar bir anneyle evlendiğim için

Annemin gözleri yeniden Kerem’e döndü. Kerem bir şeylerden gerildiğini hissetmiş olacak ki, bacaklarıma tutundu. Ben eğilip saçını okşadım.

“Kerem, odana gidip legolarınla oynar mısın? Ben birazdan yanına geleceğim,” dedim.

Kerem önce anneme baktı. Sonra bana. “Tamam baba,” dedi ve koşarak odasına gitti.

Kapı kapanınca, evin içindeki sessizlik ağırlaştı.

Annem salondaki kanepeye oturdu. Oturur oturmaz da elleri titreyerek çantasını açtı. Sanki tutunacak bir şey arıyordu. Sonra, çok uzun bir süre konuşmadı. Yüzünde ilk kez benliğini kaybetmiş bir ifade vardı.

Ben, üç yıl önce beni “hayatını çöpe atıyorsun” diye aşağılayan kadının, şimdi gözlerinin dolduğunu gördüm.

“Biliyor musun…” dedi sonunda. “Ben… ben böyle bir şey olacağını hiç düşünmedim.”

“Ne olacağını?” dedim.

Annem yutkundu. Gözleri bir noktaya çakılı kaldı.

“Ben hep… senin acı çekeceğini düşündüm,” dedi. “Sefalet, pişmanlık, kavga… Bir gün kapımı çalıp ‘haklıydın’ diyeceksin sandım.”

Ayşe sessizce çayı getirdi. Üç bardak koydu. Kurabiyeleri tabağa dizdi. Sonra yanımda durdu, ama araya girmedi. Bu, annemi daha da huzursuz etti; çünkü beklediği “kavga” yoktu.

Annem, çay bardağına uzandı ama eli titrediği için bardağı alamadı. Ben uzanıp bardağı aldım, önüne koydum. Annem o hareketi görünce irkildi. Sanki benim ondan nefret etmemi bekliyordu da, ben başka bir şey yapıyordum.

“Ben seni sevmekten vazgeçmedim,” dedim. “Ama sen beni yatırım gibi gördüğün için… benden vazgeçtin.”

Annemin gözleri doldu.

“Ben… ben sadece seni korumak istedim,” dedi.

“Hayır,” dedim. “Sen kendi korkunu korudun. İnsanlar ne der diye korktun. Benim ‘başarılı’ görünmemi istedin. Çünkü o zaman senin emeklerin boşa gitmemiş olacaktı.”