Bebeğin babası nerede?

Doktor gözlerini kapattı.

“Mert Yılmaz… benim oğlum.”

Elif’in içindeki dünya sanki yerinden oynadı.

Ve doktor, bebeğin kulağının arkasındaki küçük hilal şeklindeki doğum izini gösterdiğinde sesi titreyerek devam etti:

“Aynı izi Mert’in de vardır. Ve eşimin de vardı… doğduğunda.”

Elif bebeğini daha sıkı sardı. Çünkü o an anladı ki, en zor şey tek başına doğurmak değildi.

Asıl olan henüz başlamamıştı…

BÖLÜM 2

“Benim varlığımı biliyor muydunuz?”, diye sordu Elif, bebeği göğsüne sıkıca bastırırken.

Dr. Kemal Yılmaz, sanki bacakları onu taşımıyormuş gibi yatağın yanına oturdu. Yıllar boyunca doğum odalarına girmiş, iyi haberler de vermişti, yıkıcı haberler de. Ama kendi torununu hastane battaniyesine sarılmış halde, oğlunun terk ettiği bir kadının kucağında bulacağını hiç düşünmemişti.

“Hayır,” dedi. “Hiçbir şey bilmiyordum.”

Elif ona şüpheyle baktı. Bir bebeğin yanında ağlamak kolaydı. Kaybedecek bir şey kalmadığında suçluluk hissetmek de kolaydı.

“Mert yedi ay önce gitti,” dedi Elif. “Söylediğim gece. Bir daha geri dönmedi. Bir mesajıma bile cevap vermedi. Oğlunun hayatta olup olmadığını bile sormadı.”

Doktor bakışlarını yere indirdi.

“Benim eşim sekiz ay önce öldü.”

Elif sustu.

“Adı Aysel’di,” diye devam etti. “Mert’le neredeyse iki yıldır konuşmuyorduk. Bir tartışmadan sonra evden ayrıldı. Eşim hastalandı ama yine de geri dönmedi. Aysel, oğlunun kapıdan girmesini bekleyerek öldü.”

Elif’in içindeki öfke, tuhaf bir acımaya karıştı ama bunu hemen bastırdı.

“Bu, bana bunu yapma hakkı vermezdi.”

“Hayır,” dedi Kemal. “Vermezdi.”

Bebek küçük bir ses çıkardı. Doktor ona hem şefkatle hem de acıyla baktı.

“Adı ne olacak?”

“Alp,” dedi Elif. “Çünkü ikimiz de hayatta kaldık.”

Doktor gözleri dolarak gülümsedi. DEvamını okumak için diğer sayfaya gecebilirisniz.