Eşime organ bağışı yaptım...

Ben de onun saçlarını okşayıp gülümsedim.

“Ben senden bir şey istemiyorum. Sadece yaşa.”

Ameliyat günü geldiğinde korkuyordum.

Bunu kimseye itiraf etmedim.

Herkes Kerem için endişelenirken ben kendi korkumu içime attım. Çünkü o gün onun hayatını kurtaracağımı düşünüyordum.

Ameliyattan önce sedyede yatarken tavana baktım ve kendime şu cümleyi söyledim:

“Bu adam senin eşin. Onu seviyorsun. Bugün sevginin ne kadar büyük olduğunu göstereceksin.”

Ameliyat başarılı geçti.

Aylar içinde Kerem yeniden hayata döndü.

İşe başladı. Spor yapmaya başladı. Arkadaşlarıyla görüşmeye başladı. Yüzüne yeniden renk geldi.

Ben ise ameliyattan sonra uzun bir toparlanma sürecine girdim.