Ne istediğimi soruyor, kararları bana bırakıyordu. Birkaç gün sonra erişilebilirlik konusunda çalışan bir danışmanla görüştük. Yıllardır bütün ihtiyaçlarımı Erdinç üzerinden karşılamak zorunda olduğumu, başka yollar öğrenme fırsatımın bile elimden alındığını fark ettim.
Dosyalar geldiğinde doktorun şüpheleri doğrulandı. Kaza tutanağı yoktu. Hastaneye bir trafik kazasından sonra değil, ağır soğuğa maruz kaldığım bir olayın ardından götürülmüştüm. Uzun süre tedavi görmüş, sonrasında kalıcı kayıplarla yaşamaya başlamıştım. Hatırlamadığım günlere ilişkin bilgiler için yalnızca tıbbi dosya yeterli değildi. Şebnem’le birlikte hukuki yardım aldık ve olayın yeniden araştırılmasını istedik.
Sonra eski iş yerimden bir kadın beni aradı. Adı Duygu’ydu. Üç yıl önce Erdinç’le ortak yürüttüğümüz küçük çiçek deposunda çalışmıştı. Sesini duyunca boğazım düğümlendi. ‘O gece seni aramıştım,’ dedi. ‘Sabahki teslimat yüzünden tartışmıştınız. Sonra depoya tek başına gittiğini söylediler. Erdinç kapının arızalı olduğunu biliyordu.’
Depoyu hatırlamaya çalıştım. Çiçek kasaları, ıslak beton, kapının üstündeki kırmızı uyarı ışığı... Sonrası sis perdesiydi. Duygu, kapının daha önce de içeriden açılmadığını, onarım taleplerinin ertelendiğini anlattı. Ayrıca Erdinç’in o gece depoya uğradığını söyleyen bir başka çalışanın bulunduğunu belirtti. Bunlar ağır iddialardı; onları doğrulamak başkalarının anlatımıyla yetinmeyecek bir soruşturma gerektiriyordu.
İfade verdim. Elimdeki bütün bilgileri, duyduklarımı ve hatırlayabildiklerimi birbirinden ayırarak anlattım. Soruşturma sırasında eski bakım yazışmaları, iş yerinin giriş kayıtları ve çalışanların ifadeleri incelendi. Erdinç’in yıllardır anlattığı gibi bir otomobil kazasına ilişkin hiçbir kayıt bulunamadı. Buna karşılık depodaki tehlikeyi önceden bildiğini gösteren yazışmalar ortaya çıktı.