İki Kolumu Trafik Kazasında Kaybettiğimi Söyledi

Erdinç sonunda benimle avukatlarımız aracılığıyla konuşmayı kabul etti. Görüşme güvenli bir ortamda yapıldı. Yüzüne bakıp yalnızca şunu sordum: ‘Neden bana trafik kazası dedin?’

Uzun süre sustu. Sonra o gece tartıştığımızı, benim depoya girdiğimi, kendisinin de öfkeyle oradan ayrıldığını söyledi. Kapının sorunlu olduğunu bildiğini kabul etti. Geri döndüğünde yardım çağırdığını, fakat her şeyin çok geç olduğunu anlattı. ‘Seni kaybetmekten korktum,’ dedi. ‘Gerçeği öğrensen benden nefret edecektin.’

‘Sen beni kaybetmemek için benim gerçeğimi elimden aldın,’ dedim. ‘Ailemi de. Kendi hayatımı yönetme hakkımı da.’

Görüşmenin ardından uzun süre sessiz kaldım. Erdinç'in anlattıklarından bazı ayrıntıların hâlâ araştırılması gerekiyordu. Duygu'nun sözünü ettiği çalışanla da yetkililer görüştü. Ben ise hatırlamadığım boşlukları zorla doldurmamaya karar verdim. Yıllarca bana başkasının kurduğu bir öykü anlatılmıştı; bu kez bilmediğim bir şeyi biliyormuş gibi söylemeyecektim. Avukatım, sorumluluğun yalnızca bir kişinin pişmanlık duymasına bakılarak belirlenmeyeceğini, belgelerin ve ifadelerin birlikte değerlendirileceğini açıkladı. Bu, geç gelen ama ihtiyaç duyduğum bir güven duygusuydu.
Reklamlar