İki Kolumu Trafik Kazasında Kaybettiğimi Söyledi

Bazı konularda hâlâ desteğe ihtiyacım vardı. Ama yardım istemekle bir başkasının bütün kararlarımı vermesine izin vermek arasında büyük fark olduğunu öğrendim.

Bir akşam Şebnem çiçek getirdi. Sarı papatyaları masaya bıraktı. Kokuları bana depodaki eski günlerimizi değil, henüz yaşamadığım günleri düşündürdü. ‘Bunca yıldan sonra kendini nasıl hissediyorsun?’ diye sordu.

‘Bazen çok öfkeli. Bazen korkmuş,’ dedim. ‘Ama ilk kez kendi hayatımın içinde gibiyim.’

Üç yıl boyunca eksik olanın yalnızca kollarım olduğunu sanmıştım. Oysa benden alınan bir başka şey daha vardı: Gerçeği bilme hakkım. Kollarım geri gelmeyecekti. Geçmiş de değişmeyecekti. Fakat o gün, mutfak zemininde gözlerimi açtığım andan beri aradığım şeyi sonunda bulmuştum. Bundan sonra başıma ne geleceğini bir başkasının yalanları değil, kendi kararlarım belirleyecekti.
Reklamlar