Kocamın Kalbinin Üzerinde 20 Yıldır

Bu kez gerçekten Murat gelmişti. Beni görünce yüzünün rengi bembeyaz oldu. “Evelyn…” “Evet,” dedim. “Artık her şeyi biliyorum.” Sandalyeye yavaşça oturdu. Hiç savunmaya geçmedi. “Yirmi yıldır bunu söylemek istedim.” “Öyleyse neden söylemedin?” “Eğer sana Elif’in biyolojik annesinin hâlâ yaşadığını anlatsaydım, onu kaybedeceğimizden korktum.” Gözlerinden yaşlar süzülüyordu. “Seni de kaybetmek istemedim.” Masanın üzerine fotoğrafı bıraktım. “Peki bu?” Murat fotoğrafı eline aldı. “Bu, Elif evlat edinilmeden önce çekilmiş son fotoğraftı.” “Peki dövme?” Uzun süre sustu. Sonra gömleğinin düğmelerini açarak dövmeye baktı. “Gül’e hiçbir zaman âşık olmadım.” “Öyleyse neden?” “Çünkü onun yaşadığı çaresizliği unutmak istemedim.” Hepimiz sessizce onu dinliyorduk. “Onun kızını bulmasına yardım edeceğime söz vermiştim.” “Ama başaramadım.” “Kendimi affedemedim.” “Bu yüzden yüzünü göğsüme kazıttım.” “O dövme bir aşkın değil, tutamadığım bir sözün yüküydü.” İlk kez söyledikleri bana gerçek gibi gelmişti. Gül de başını salladı. “Doğru söylüyor.” “Bana yıllarca maddi destek gönderdi.” “Defalarca kızımı bulmaya çalıştı.”