Leyla’nın küçük kızı Cemre’yi evlat edindim

Ertesi sabah dükkânın anahtarlarını teslim ettik. Sadece birkaç eşyamızı ve Leyla’nın o eski gülümseyen fotoğrafını alıp evden çıktık. Belki cebimizde paramız yoktu, belirsizliğe doğru yürüyor, yeni bir hayata sıfırdan başlıyorduk. Ama o soğuk kış sabahında, kızımın elimi sımsıkı tutuşunda hissettiğim sıcaklık, bana dünyanın en yenilmez, en zengin adamı olduğumu haykırıyordu. Yıllar önce Leyla’nın dediği gibi, o benim bebeğimdi ve ben de onun hak ettiği babaydım. Ve hiçbir karanlık, hiçbir tehdit bizi bir daha birbirimizden koparamazdı.