Leyla’nın küçük kızı Cemre’yi evlat edindim

Cemre’nin gözlerindeki o devasa korku silindi, yerini derin, huzurlu bir gülümseme aldı. Kollarını bir kez daha belime doladı. O gece, Tarık kapımıza dayanıp sırıtarak “Kararınızı verdiniz mi?” diye sorduğunda, kapıyı açıp adamın suratına o yırtık kâğıt parçalarını fırlattım. “Oğlun veya mirasçın yok Tarık,” dedim dişlerimin arasından, “ve asla olmayacak. Cemre’nin bir babası var. Ve o, kızını hiçbir bedele değişmez.”