“Mehmet Bey’in eşi misiniz?” diye sordu

“Sevgilim… Bunu sana yıllar önce söylemeliydim ama yapamadım. Altmış beş yıl önce gömdüğümü sandığım bir sır var. Ama o sır hayatım boyunca peşimi bırakmadı. Gerçeği bilmeyi hak ediyorsun. Bu anahtar şehir dışındaki bir garajı açıyor. Orada seni bekleyen bir şey var. Umarım beni affedebilirsin.”

Kalbim hızla çarpmaya başladı. Mehmet’le 62 yıl geçirmiştim ve onun böyle bir şey saklamış olabileceğine inanmak istemiyordum. Ama merak ve korku içimde birbirine karışmıştı. Paltomu giyip dışarı çıktım ve bir taksiye binerek mektuptaki adrese gittim.

Garajlar şehrin biraz dışında, eski bir sanayi bölgesindeydi. Mehmet’in bahsettiği 122 numaralı garajı buldum. Ellerim titreyerek anahtarı kilide soktum. Kapı gıcırdayarak açıldı.