Ona daha fazla yalan söyleyemem

Onları yetimhanenin o soğuk duvarları arasına mı bıraksaydım? Anneleri trafik kazasında öldüğünde devlet onları alacaktı. Benim çocuklarım onlar! Benim kanım, benim canım. Başka çarem yoktu!"

Zaman o an durdu. Dünyanın ekseni kaydı, altımdaki zemin büyük bir gürültüyle yarıldı ve ben o dipsiz karanlığın içine düştüm. "Benim çocuklarım..." Bu iki kelime beynimde yankılandıkça, son altı ayda yaşadığım her şey; Murat’ın o aniden beliren evlat edinme sevdası, bana yalvarışları, kariyerimi bitirmem için beni ikna edişi, kurumda o yüzlerce dosya arasından özellikle o iki küçük, ürkek çocuğu seçişi... Hepsi ama hepsi korkunç, kusursuzca planlanmış bir yapbozun parçaları gibi birleşti.