GGGGGG

Nermin mezar taşına baktı. ‘Çünkü mektubunda bu günü yazmış. Çocuğu on yaşına geldiğinde, gerçeği taşıyabilecek yaşa yaklaşacağını düşünmüş. Ben de sözümü tuttum.’

Tam o sırada Efe uzaktan el salladı. Elinde katlanmış bir resim vardı. Yanımıza geldiğinde Nermin ona uzun uzun baktı, sonra gözlerini kaçırdı.

‘Bu anneannemin arkadaşı mı?’ diye sordu Efe.

‘Anneni tanıyan biri,’ dedim. ‘Biraz konuşacağız.’

Zarfı mezarlıkta açmak istemedim. Nermin’i yakındaki çay bahçesine davet ettim. Efe masanın yanına oturup getirdiği resmi gösterdi: bir ağacın altında üç kişi vardı. Kendini, beni ve hiç görmediği annesini çizmişti.

Nermin resme bakınca ağzını kapattı. ‘Sıla da ağaçları böyle çizerdi,’ dedi. ‘Dallarını kocaman yapardı.’

O anda kadının kızımı gerçekten tanıdığına ilk kez inandım. Zarfın içinden bir mektup, eski bir kurs fotoğrafı ve küçük bir anahtar çıktı. Mektubun üzerindeki el yazısını hemen tanıdım.
Reklamlar