‘Yanlış yaptınız,’ dedim. ‘Ama şimdi beni dinleyin. Burada bir çocuk var. Onun hayatını değiştirecek bilgiyi saklayamayız.’
Efe konuşmamızı dikkatle dinliyordu. ‘Kerem benim babam mı?’ diye sordu. Ona bilmediğim hiçbir şeyi kesinmiş gibi anlatmayacağıma karar verdim.
‘Annen mektubunda öyle yazmış,’ dedim. ‘Ama önce bu bilgiyi doğrulamamız gerekiyor. Ne olursa olsun, senin ailen olmaya devam edeceğim.’
Efe düşündü. ‘Baba neden bizi aramadı?’
Bu sorunun cevabı bende yoktu. ‘Belki senden haberi bile yoktu,’ dedim.
Nermin özür dilediğinde içim hemen yumuşamadı. On yıl boyunca Efe’nin okul kayıtlarını yaptırmış, ateşlendiğinde başında beklemiş, ilk bisikletini tutmuştum. Kızımın geride bıraktığı tek yakını olduğumu sanmıştım. Oysa başka biri, belki de bize yardımcı olabilecek bir bilgi saklıyordu. Nermin sessizce dinledi. ‘Sıla bana açık bir görev verdi,’ dedi. ‘Ama onun ölümünden sonra bu görevin Efe’yi nasıl etkileyebileceğini yeterince düşünmedim.’ Ona, artık kararların sırrı korumak için değil, yaşayan bir çocuğu korumak için verilmesi gerektiğini söyledim.