GGGGGG

Efe defteri açtı. İlk sayfaya bir ağaç çizdi. Kerem uzun süre konuşamadı. Ardından ‘Dallarını annen gibi çiziyorsun,’ dedi. Efe’nin gözleri doldu ama gülümsedi.

Bir görüşmeden sonra Efe bana ‘Bugün babamla konuşurken annemi unuttum sanmıştım,’ dedi. Ona birini tanımanın başka birini unutmak anlamına gelmediğini anlattım. Sıla’nın fotoğrafları hâlâ aynı raftaydı, masal kitapları hâlâ onun sevdiği sıradaydı. Efe isterse annesi hakkında soru sorabilir, isterse bütün gün yalnızca futbol konuşabilirdi. Çocuğun kederini bir programa sıkıştırmak istemiyordum. Kerem de bazen aynı sorulara farklı zamanlarda tekrar cevap vermesi gerektiğini öğrendi. Güven, küçük tekrarlarla büyüyordu.

Sonraki aylarda görüşmeler düzenli hale geldi. Kerem çocuğunun yaşamında sorumluluk almak için hukuki işlemleri başlattı. Efe’nin okuluna, alışkanlıklarına ve sınırlarına saygı gösterdi. Onun güvenini kazanmanın bir imza atmakla bitmediğini anladı.

Bir yıl sonra Sıla’nın mezarına yine birlikte gittik. Bu kez yanımızda Kerem ve Nermin de vardı. Efe annesine yazdığı mektubu çiçeklerin arasına bıraktı: ‘Anne, artık babamı tanıyorum. Anneannemle yaşamaya devam ediyorum. İkisini de seviyorum.’

Rüzgâr mezarlıktaki ağaçların yapraklarını salladı. Mezar taşının önünde durup yıllarca kızımın sırrına kızdığım günleri düşündüm. Sıla korkmuş, genç ve yalnız hissetmişti. Bunu şimdi değiştiremezdim. Ama torunum için korkuların konuşulabildiği bir ev kurabilirdim.

Efe elimi tuttu. ‘Anneanne, eve gidince annemin çizimlerini yeniden açalım mı?’ dedi.

‘Açalım,’ dedim. Çünkü artık o defterin sayfaları yalnızca kaybettiklerimizi değil, birbirimizi nasıl bulduğumuzu da anlatıyordu. Efe defteri masaya koydu ve ilk kez geleceğe dair korkmadan yeni bir sayfa açtı.
Reklamlar