‘Anneciğim,’ diye başlıyordu. ‘Bunu okuyorsan sana anlatmaya cesaret edemediğim şeyleri sonunda öğreniyorsun.’
Ellerim uyuştu. Birkaç satır daha okudum. Sıla, bebeğinin babasının adının Kerem olduğunu yazmıştı. Aynı okuldan, kendisinden bir yaş büyük bir gençti. Birbirlerini sevmişlerdi. Fakat Kerem’in ailesi ilişkiye karşı çıkmıştı.
‘Kerem’e hamile olduğumu söylemedim,’ diyordu mektup. ‘Onu kaybetmekten değil, kendimi ve bebeğimi başkalarının kavgasının ortasında bulmaktan korktum. Sonra babası yurt dışına taşındı. Telefon numarası değişti. Ona ulaşamadım.’
Başımı kaldırıp Nermin’e baktım. ‘Bu kadar yıl neden bana gelmediniz?’
‘Gelmek istedim,’ dedi. ‘Ama Sıla, doğumdan önce mektubu bana bırakırken kimsenin seni zorlamasını istemediğini söyledi. Ben de bu karara saygı duydum. Yanlış yapmış olabilirim.’