Sabahın ilk ışık perdelerinin arasında..

Küçük taleplerin ardında büyük anlamlar gizleniyordu; benimseme, onaylanma, birlikte olma arzuları. Ama bunlar, gece boyunca biriktirdiği yalnızlıkla birleşince gün içinde benden ne kadarını talep ettiğini unutur oldu. Ben, odamın köşesinde bekleyen kendi isteklerimi hatırlamaya çalışırken; çay bardağının kenarındaki çatlağın içine düşüncelerim dolup taşardı.
2. Bölüm — Gelişme
İstekler arttıkça benzer bir ritme dönüştü hayatımız. İşten dönüşümde kapıda bir listeyle karşılaştım: haftalık alışveriş, çamaşır makinesinin tamiri için randevu, aile yemeği için notlar… Her madde bir talep, her talep birer sorumluluktu. Listeyi parmağımla takip ettim; notların arasında benim adımın geçtiğini görmek garipti: “Ayşe, akşam yemeğini hazırla” gibi bir cümleyle karşılaşmak beni hem güldürdü hem de içten içe yaktı. Kendimi bir görev memuru gibi hissetmeye başladım. Gün bitiminde yorgun bedenimle koltukta otururken zihnim sanki sürekli bekleyen bir çocuğa dönüşmüştü: bir şey daha ister misin?