Torunumun Burnundaki doğum lekesini görünce

Ertesi gün, kızıma gerçeği anlatmaya karar verdim. Meltem, kaybettiğim kardeşi hakkında çok az şey biliyordu; acım taze kalmasın diye evde Ali’nin adı pek anılmazdı. Fotoğrafı önüne koyduğumda Meltem’in gözleri doldu. "Bu... Bu imkansız anne," dedi titreyen bir sesle. "Umut'un burnundakiyle aynı." O an ikimiz de sustuk. Kaderin bizimle bir oyun mu oynadığını yoksa bize bir lütuf mu sunduğunu anlamaya çalışıyorduk. Hemen bir uzmana gitmeye, Umut’un kalbini kontrol ettirmeye karar verdik. O korkunç döngünün tekrarlanmasına izin veremezdim. Hastanede geçen o birkaç saat, ömrümden on yıl alıp götürdü. Kardiyoloji koridorunda beklerken, otuz yıl önceki o çaresiz Leyla değildim artık; bu sefer savaşmaya hazırdım.