ÜÇ OĞULDAN SONRA KOCAM

O anda yıllardır içimde sakladığım o pembe battaniye geldi aklıma.

On yedi yıl boyunca açmadığım dolabın arkasında duruyordu.

Bir çocuğu beklemişti.

Ama yanlış çocuğu.

İdil kapıya yürürken seslendim.

“Dur.”

Döndü.

Yanına gidip yüzüne baktım.

Gözlerinin kenarında benim annemin gözlerini gördüm.

Çenesini sıkarken benim yaptığım hareketi yapıyordu.

Elimi yanağına koydum.

“Sen benim hayatımı altüst etmedin.”

İdil’in dudağı titredi.