YENİDOĞAN OĞLUMUZU İLK KEZ KUCAĞINA ALDIĞINDA

Oda sessizliğe gömüldü.

Sinan annesine bakakaldı.

“Ne demek istiyorsun?”

Meral sandalyeye oturdu.

“Baban sandığın adam… biyolojik baban değildi.”

Sinan hiçbir şey söylemedi.

Sanki biri ayaklarının altındaki zemini çekmişti.

Meral ağlamaya başladı.

Yıllar önce, Sinan doğmadan kısa süre önce, kocasıyla kısa süreli ayrıldıklarını anlattı. O dönemde hayatına başka biri girmişti. İlişki çok kısa sürmüş ama ardından hamile olduğunu öğrenmişti.

Daha sonra kocasıyla barışmışlar.

Meral gerçeği kimseye anlatmamış.

Sinan’ı büyüten adam da onun kendi oğlu olduğuna inanmış.

“Gerçeği ben bile yıllarca unutmaya çalıştım,” dedi Meral. “Ama bebeğin yüzünü görünce…”

Sinan güçlükle konuştu.

“Neyi görünce?”

Meral telefonunu çıkardı.

Eski fotoğrafların bulunduğu bir albümü açtı.

Ekranda genç bir adam vardı.

Fotoğraf yaklaşık otuz beş yıl öncesine aitti.

Sinan fotoğrafı görünce dondu.

Ben yataktan doğrulmaya çalıştım...