Gece Yarısı Hastane Önünde İkizleriyle Terk Edilen

Eve dönerken hastanenin önünden geçtim. O metal bank hâlâ yerindeydi. Işıklar yine yanıyordu, otomatik kapılar açılıp kapanıyordu. Fakat artık biliyordum ki o kapılardan çıkan yardıma muhtaç insanlar, güvenli bir yere ulaşmak için tesadüfen karşılarına çıkacak birini beklemek zorunda değildi.

O gece Gülsüm'ü arabamla yalnızca birkaç kilometre götürmüştüm. Bunun karşılığında hiçbir şey beklememiştim. Sonunda öğrendiğim şey ise çok daha büyüktü: Bir insana yardım etmek bazen onun bütün sorunlarını çözmez. Ama kendini yalnız hissettiği anda uzatılan bir el, yeniden ayağa kalkabileceği ilk güvenli adım olabilir. Ve o elin değerini belirleyen şey, yardım edilen kişinin serveti değil, insan olmasıdır.