İkiz kız kardeşim Zeynep kaybolmuştu

Kadının elindeki kahve bardağı titredi, az kalsın yere düşecekti. “Zeynep mi?” dedi pürüzlü, şaşkın bir sesle. “Benim adım Ayla. Siz… Siz kimsiniz? Neden bana bu kadar benziyorsunuz?”
Kafedeki çalışanların yardımıyla bir masaya oturduk. Karşılıklı iki bardak su içtikten sonra konuşmaya başladık. Benim adımın Elif olduğunu, 68 yıl önce öldüğü söylenen bir ikizim olduğunu anlattım. Ayla’nın gözleri doldu. Derin bir nefes alıp çantasının sapını sımsıkı kavradı. “Ben evlatlığım, dedi yutkunarak “Beni büyüten ailem, beni beş yaşındayken uzak bir yetimhaneden aldıklarını söylediler. Öncesine dair hafızamda hiçbir şey yok. Doktorlar, geçirdiğim büyük bir travma nedeniyle çocukluk anılarımı beynimin sildiğini söylemişti
O an beynimden aşağı kaynar sular döküldü. Yetimhane mi? Ama ailem bana onun ölü bulunduğunu söylemiştil Kafede uzun uzun yüz hatlarımızı, ellerimizi, parmak yapımızı, doğum tarihimizi
karşılaştırdık.