ANNEM 30 YIL BOYUNCA HER PAZAR

Yusuf titreyen elleriyle açtı.

“Sevgili oğlum, artık çok yaşlandım. Bir pazar geldiğinde beni göremezsen, sakın seni beklemekten vazgeçtiğimi düşünme. Belki ben gidemem ama sana verdiğim söz orada kalır. Eğer bir gün gelirsen, kardeşini bul. Çünkü senin kaybettiğin yılları geri veremem ama yalnız olmadığını bilmeni sağlayabilirim.”

Yusuf uzun süre konuşmadı.

Sonra bana baktı.

“Kardeşim…”

Bu kelimeyi ilk kez söylüyordu.

Garipti.

Ama yabancı gelmedi.

Sonraki pazar tekrar istasyona gittik.

Bu kez yanımda Yusuf vardı.

Annemin her zaman oturduğu banka küçük bir metal plaka yaptırmıştım.

Üzerinde yalnızca bir cümle yazıyordu:

“Bazı insanlar gelmese bile verilen sözler burada beklemeye devam eder.”

Saat 10.15 olduğunda tren geldi.

Yusuf ayağa kalktı.

Bir an raylara, sonra bana baktı.

“Annem beni göremedi.”

“Hayır,” dedim. “Ama seni eve getirdi.”

Yusuf gözlerini kapatıp başını salladı.

Sonra ilk kez gülümsedi.

O gün istasyondan birlikte ayrıldık.

Otuz yıl boyunca annem her pazar oraya yalnız gelmişti.