ANNEM 30 YIL BOYUNCA HER PAZAR

Sesim istemeden sertleşti.


“Annem seni otuz yıl bekledi. Sence seni affetmez miydi?”

Yusuf başını kaldırdı.

Gözlerinden yaşlar akıyordu.

Tam o sırada aklıma annemin cenazesinden önce yaşadığımız son gece geldi.

Annem hastaydı. Yatağının yanında oturuyordum.

Bir ara gözlerini açıp bana:

“Bu pazar istasyona gidemeyebilirim,” demişti.

Ben de elini tutup, “Artık gitme anne. Yeterince bekledin,” demiştim.

Bana uzun uzun bakmıştı.

Sonra çok sessiz bir sesle:

“İnsan sevdiği birini beklemekten yorulmaz. Sadece zamanın kendisinden önce yorulmasından korkar,” demişti.

O an sözlerini anlamamıştım.

Şimdi göğsümün ortasına bir taş oturmuş gibiydi.