Babam Yirmi Yaşında Hawaii’den Ayrıldı

Annem fotoğrafı mezarın yanına koydu.


"Gelemedi," dedi. "Ama biz geldik."

Hep birlikte uzun süre sessiz kaldık. O sessizlikte ilk kez babamın Hawaii özleminin yalnızca bir yerle ilgili olmadığını anladım. O, hayatının yarım kalmış bir bölümüne dönmek istiyordu.

Dönüş yolculuğundan önce Leilani bizi babamın çocukluğunun geçtiği sahile götürdü. Dalgalar kıyıya usulca vuruyordu. Annem ayakkabılarını çıkarıp suya girdi. Yıllardır duyduğu korkunun yerini hüzünlü ama sakin bir ifadeye bıraktığını gördüm.

"Keşke babanla buraya gelebilseydim," dedi.

"Artık neden gelmek istediğini biliyorsun."

Annem başını salladı.

"Evet. Ve keşke bunu anlamak için bu kadar beklemeseydim."

Oregon'a döndüğümüzde babamın defterini okumaya devam ettim. Son sayfaların arasından küçük bir kâğıt düştü. Üzerinde benim çocukken çizdiğim bir resim vardı. Üç kişilik ailemizi, mavi bir denizin kıyısında el ele çizmiştim. Babam resmin altına kendi el yazısıyla tek cümle eklemişti:

"Bir gün kızımla bütün hikâyemi paylaşacağım."

Babam bunu anlatmaya fırsat bulamamıştı. Ama artık onun geçmişini biliyordum. Annemle aramızdaki güveni yeniden kurmak kolay olmadı. Sakladıklarına kızdığım günler de oldu. O ise kendini savunmak yerine sorularımı cevapladı, pişmanlığını kabul etti ve beni dinledi.


Aylar sonra babamın doğum gününde üçümüzün Hawaii'de çekilmiş bir fotoğrafını çerçevelettim. Fotoğrafta ben, annem ve Leilani sahilde yan yana duruyorduk. Çerçeveyi babamın eski sahil fotoğrafının yanına koydum.

Gümüş bilekliği de küçük bir kutunun içinde sakladım. Artık ismimin iki ayrı hayatın hikâyesini taşıdığını biliyordum. Birinin ömrü altı gün sürmüş, diğerininki yıllar boyunca devam etmişti. İkisi de aynı babanın sevgisinde yer bulmuştu.

Babamın geçmişini değiştiremezdim. Onun yerine yarım kalan yolculuğunu tamamlamıştım. Ve sonunda şunu anlamıştım: İnsan sevdiği birini kaybettiğinde, onun sakladığı acıları öğrenmek sevgisini azaltmaz. Bazen o sevgiyi ilk kez bütün derinliğiyle görmesini sağlar.