bir aileye gelin gittiğimi sanıyordum.

"Bu sağlıklı değil. Ne onlar için ne de senin için."

Orada, sanki içinde hiçbir şey kalmamış gibi oturdu. "Nasıl bırakacağımı bilmiyorum."

İçimde bir yerler yumuşadı. Bu durumun normal olmasından değil; artık dürüst olmasından dolayıydı.

"Onu bırakmak zorunda değilsin," dedim. "Ama kilitli bir odada yaşadığına inanmayı bırakmak zorundasın."

Yüzünü elleriyle kapattı. Borudan sızan su kovaya damlamaya devam ediyordu.

Sonra, "O sızıntıyı tamir etmemiz lazım. Ve senin de bir terapiye gitmen," dedim.

Sarsıntılı bir nefes verdi. "Haklısın."

O gece, kızlar uyuduktan sonra tek başıma aşağı indim.

Oda şimdi daha küçük hissettiriyordu. Lanetli gibi değil, sadece ağırdı. Çerçeveli bir fotoğrafı elime aldım. Karısı gülüyordu, küçük bir bebek olan Gaye’ye doğru uzanıyordu. Sıcak, gerçek ve sevilen biri gibi görünüyordu.

Demir aşağı geldiğinde fotoğrafı yerine koydum.

"Beni dinle," dedim. "O burada yaşamıyor. Senin yasın yaşıyor."

İtiraz etmedi.

Devam ettim. "Kızlar gerçeği anlayabilecekleri şekilde duymayı hak ediyorlar. Ben de tüm kapıları açık bir evliliği hak ediyorum."

Gözleri nemli bir şekilde başını salladı. "Hak ediyorsun."

Ertesi sabah kızları mutfak masasına oturttu. Yakınlarda durup onları izledim.

Demir, Gaye’nin elini tuttu. "Annen bodrumda yaşamıyor tatlım."

Gaye kaşlarını çattı. "Ama onu orada görüyoruz."

"Orada fotoğraflarını görüyorsunuz. Videolarını ve bize onu hatırlatan eşyaları... Ama anneniz çok uzun zaman önce öldü; bu da onun bu evdeki hiçbir odada yaşamadığı anlamına geliyor."

Ece’nin dudağı titredi. "O zaman nerede?"

Her ikisine de baktı. "Kalbinizde. Anılarınızda. Anlattığımız hikâyelerde."

Gaye bir an sessiz kaldı. Sonra sordu: "Hâlâ bazen videolarını izleyebilir miyiz?"

Demir’in sesi titredi. "Evet. Tabii ki."

Bir hafta sonra sızıntı tamir edildi. Buzdolabının üzerinde bir terapistin numarası vardı. Bodrum kapısı artık kilitsiz kalıyordu.

Ama artık o kapının önünden geçerken, kimsenin bir şeymiş gibi davranmasına gerek kalmıyor.