"Baba, sandığından daha az göçmenlik var." "Anne, sende gerçekten Karadeniz damarı varmış."
Babam sandalyesi yeri tırmalayacak kadar hızlı ayağa kalktı. Annem kıs kıs güldü. "Sana söylemiştim."
Sonra Ada benim üzerime tıkladı. Yüzündeki gülümseme düştü.
Babamın sandalyesi yine yeri tırmaladı. Annem daha önce hiç duymadığım bir ses çıkardı. Kimseden ses çıkmayınca güldüm. "Ne oldu?"
Ada ekrana dik dik baktı. "Bu doğru olamaz." Kimse kımıldamadı. "Doğru olmayan ne?" Bilgisayara uzandım. Annem onu çekip aldı. "Hey," diye çıkıştım. "Ne yazıyor?"