BİR KESKİN NİŞANCI KURŞUNU...

Selin gülümsedi.

“Hayır.”

Kaşlarımı çattım.

“O zaman ne yapıyorum?”

“Kendinize geri dönüyorsunuz.”

O an anladım.

İki yıl önce o kurşun sadece bacaklarımı almamıştı.

Benden güvenimi, sabrımı, insanlığımı ve geleceğe dair bütün inancımı da çalmıştı.

Ben yıllarca ayağa kalkmayı yalnızca yürümek sanmıştım.

Oysa insan bazen tekerlekli sandalyede otururken de ayağa kalkabiliyordu.

Öfkesinden vazgeçtiğinde.

Korkusuyla yüzleştiğinde.

Birine güvenmeyi yeniden öğrendiğinde.

Selin o gece benim yatağımda bayıldığında, onun hayatını kurtardığımı düşünmüştüm.

Gerçek ise çok daha farklıydı.

Çünkü sonunda fark ettim ki o gece kurtarılan kişi Selin değildi.

Bendim.