Doğum sancıları sırasında eşim Tolga

Bir an ona baktım. İki hafta önce kapıdan çıkarken arkasına bile dönmeyen adam şimdi karşısında duran hayatın neden değiştiğini soruyordu.

“Çünkü artık burada yaşamayacaksın.”

Tolga’nın yüzü gerildi.

“Ne demek bu?”

“Gayet açık. Bu evden taşındım.”

Bir süre hiçbir şey söylemedi. Ardından gözleri sehpanın üzerindeki zarfa takıldı.

“Boşanma mı?”

Sesinde ilk kez gerçekten korku vardı.


Ben başımı sallamadım. Sadece zarfı elime alıp ona uzattım.

“Henüz değil.”

Tolga derin bir nefes aldı.

“Beni korkutmaya mı çalışıyorsun?”

“Hayır. Sana gerçeği anlatıyorum.”

Oturdu. Ellerini başının arasına aldı.

“Ben sadece iki haftalığına gittim.”

“Hayır,” dedim. “Sen iki haftalığına gitmedin. Sen baba olmaktan kaçtın.”

Bu cümle salonda ağır bir sessizlik oluşturdu.