Hayır… Bu imkânsız...

Baran neden bundan korkmuştu?

Birkaç dakika sonra kapı yeniden açıldı.

Baran içeri girdi.

Fakat bu kez yüzünde başka bir ifade vardı.

Korkmuştu.

Ama aynı zamanda sanki yıllardır sakladığı bir yükün altında eziliyordu.

“Bana gerçeği söyle,” dedim.

Baran yatağın yanına geldi.

“Ne gerçeği?”

“Bebeğimizin omzundaki lekeyi neden görünce böyle oldun?”

Başını eğdi.

“Bunu şimdi konuşmayalım.”

“Hayır.”

Sesim düşündüğümden daha sert çıktı.

“On yıl boyunca birlikte ağladık. Altı bebeğimizi kaybettik. Bu çocuğu kucağımıza almak için neler yaşadığımızı ikimizden başka kimse bilmiyor. Şimdi kızımız doğuyor ve sen onun omzundaki bir lekeyi görüp odadan kaçıyorsun. Bana ne olduğunu anlatacaksın.”