İki yıl önce, on bir yaşındaki kızım Defne’yi toprağa verdim

“Titreyen ellerle kapı kolu kavradım ve kapıyı ardına kadar içerir. İçerideki adımı attığımda karşımda görünüm manzara, gerçekliğe dair bilgilerde her şeyin sonunda dek parçalayacaktı...”

Müdürün devasa deri koltuğunda, ayakları yere zar zor değen, üzerinde biraz bol gelen gri, yıpranmış bir hırka olan küçük bir kız oturuyordu. Dizlerinin üzerinde dönüştüğü elleri yaprak gibi titriyor, başı öne eğik etkiler. Kapının esnekliği açılma sesiyle birlikte irkilerek başını hızla kaldırdı. O an zaman durdu. Nefesim boğazımda düğümlendi, göğüs kafesime batan görünür iğneler kalbii durduracakmış gibi oldu. Göz göze geldik.

O iri, korku dolu ela gözler... Sol yanağında, tam elmacık çığlığının adı o küçük, yıldız şekilli çilek lekeleri... Çenesi boynuna doğru hafif bir şekilde mevcutan, onun gece rüyalarında ulaştığı o geleneksel yüz hatlarında...