İkiz kız kardeşim Zeynep

Polis günlerce, aylarca her yeri aradı. Göller, ormanlar, kasabanın terk edilmiş evleri... Aylar süren umutsuz bekleyişin ardından, polis aileme Zeynep'in ölü bulunduğunu söyledi. O yaşta ölümü pek kavrayamıyordum ama evin içindeki o boğucu atmosferi çok iyi hissediyordum. "Zeynep nerede bulundu? Ne zaman oldu? Nasıl oldu?" diye annemi her darladığımda beni öfkeyle geçiştirirdi. "Bunları bilmene gerek yok, bana bunu sürekli sorarak acımı deşiyorsun, beni yaralıyorsun!" diye bağırırdı. Ben de bir daha hiç sormadım. Ne bir cenaze töreni hatırlıyorum ne de küçük bir mezar taşı. O, hayatımızdan aniden silinip gitmişti.