Kızım, hayatını kurtaran doktorla evlendi.

Bahçeye küçük bir masa kurduk.

İdil müzik açıp kızını kucağına aldı.

Sonra Barın’a elini uzattı.

“Benimle dans eder misin?”

Barın gözlerine inanamadı.

“Gerçekten mi?”

İdil gülümsedi.

“Geçmişi değiştiremeyiz. Ama bundan sonra nasıl yaşayacağımıza karar verebiliriz.”

İkisi dans etmeye başladığında gözlerim doldu.

Bir zamanlar hastane yatağından kalkamayan kızım, şimdi kendi çocuğuyla birlikte gülüyordu.

O gün bir şeyi anladım.

Hayatımızı değiştiren bütün gerçekler güzel olmayabilir. Bazen sevdiğimiz insanların hataları, yıllarca inandığımız mutluluğu bile sarsar.

Ama gerçeklerden kaçmak, onları yok etmez.

Barın’ın yaptığı yanlışın sonuçları silinmemişti. İdil de yaşadığı kırgınlığı bir günde unutmamıştı. Onlar güveni yeniden kurmanın, her gün dürüst olmayı seçmekten geçtiğini öğrenmişlerdi.

Müzik bittiğinde İdil yanıma geldi.

“Anne, çocukken sana ne derdim, hatırlıyor musun?”

Gülümsedim.

“İyileşirsem hiç oturmadan dans edeceğim, derdin.”

Başını salladı.

“Ben o zaman yalnızca dans etmek istiyordum. Şimdi ise kızımın, hayatı boyunca korkmadan yaşayabilmesini istiyorum.”