Kızım, hayatını kurtaran doktorla evlendi.

“Size iki haberimiz var.”

Hepimiz nefesimizi tuttuk.

“İlk olarak, önceki taramada görülen bulguların annenin kanındaki farklı hücre grupları nedeniyle yanıltıcı olmuş olabileceğini doğruladık. Bebeğin doğrudan incelenen örneğinde korktuğumuz genetik hastalığa rastlamadık.”

İdil ağlamaya başladı.

“Yani bebeğim sağlıklı mı?”

“Şu ana kadar yaptığımız incelemeler olumlu. Elbette gebelik takibine devam edeceğiz.”

Kızım ellerini yüzüne kapattı.

Ben de gözyaşlarımı tutamadım.

Ama doktorun ikinci haberi vardı.

“İdil Hanım, sizin eski tedavinizle ilgili bazı bulgular da elde ettik.”

Odadaki sevinç bir anda yerini sessizliğe bıraktı.

“Eski örnekler incelendiğinde bağışçı hücrelerinin gerçekten size ait bazı kan hücreleriyle birlikte bulunduğu görüldü. Bu, tedavi geçmişiniz açısından önemli. Ancak tek başına kötü bir sonuç anlamına gelmiyor.”

“Yani yeniden hastalanacak mıyım?”

“Bunu gösteren bir bulgu yok. Fakat düzenli takip önemli.”

İdil başını salladı.

“Ben takiplerden korkmam doktor hanım. Bilmemekten korkarım.”

O cümleyi duyduğumda kızımla gurur duydum.

İdil birkaç hafta sonra Barın’la görüşmeyi kabul etti.

Ben de yanında olmak istedim ama kızım bu konuşmayı yalnız yapmak istediğini söyledi.

İki saat sonra eve döndüğünde sessizdi.

“Ne oldu?” diye sordum.

“Barın bana bütün belgeleri verdi. Hastane yönetimine yaptığı bildirimin kopyasını da.”

“Peki affettin mi?”

İdil uzun süre düşündü.

“Henüz bilmiyorum anne. Ama bir insanı affetmekle ona yeniden güvenmek aynı şey değil.”

Aylar geçti.

Barın hakkındaki soruşturma tamamlandı. Tedavi sırasında kayıtların eksik tutulmasında başka sorumluların da bulunduğu ortaya çıktı. Ancak Barın’ın fark ettiği sorunları zamanında bildirmediği doğrulandı ve mesleki yaptırımlarla karşılaştı.