Kocamın cenazesinde...

Gitmeden önce sessizce ceketinin cebine küçük bir şey bıraktım.
Kimse görmedi.
Kimse şüphelenmedi.
Ama onu bulduğunda…
Artık çok geç olacak.
Kocam Murat’ın cenaze günü…
Hava, kadife çiçeklerinin ve yağmurla ıslanmış toprağın kokusuyla doluydu.
Üzerimde siyah bir elbise vardı.
Omuzlarımda ise gözyaşlarımı silmeye yetmeyen ince bir şal duruyordu.
Yanımda oğlum Can vardı.
Çenesi sıkılmıştı.
Bakışları tabuta kilitlenmişti.
Sanki hâlâ yarım kalmış bir hesap varmış gibiydi.
Murat ani bir kalp krizi sonucu hayatını kaybettiğinden beri…