19 YAŞINDAYKEN EN YAKIN ARKADAŞIMLA

Annem mektubun devamında, Turgay'ı benden uzaklaştırmak için hastalığını bahane ettiklerini itiraf ediyordu.
Fakat asıl korkunç gerçek sonraki sayfadaydı.
Turgay'a gönderdiğim bütün mektupları annem saklamıştı.
Bana gelenleri de.
Üstelik onun adına yazılan veda mektubunu bizzat annem hazırlamıştı.
Başımı kaldırdım.
"Turgay... Peki sen neden geri dönmedin?"
Gözlerini kapattı.
"Çünkü iki yıl sonra senin evlendiğini söylediler."
"Ne?"
"Bana düğün fotoğrafını bile gönderdiler."
Oğuz o sırada yeniden odaya girdi. Elindeki dosyadan eski bir fotoğraf çıkarıp bana uzattı.
Fotoğrafta beyaz bir elbise giymiştim. Yanımda ise babamın iş ortağının oğlu duruyordu.
Hemen hatırladım.
Bu fotoğraf, kuzenimin nişanında çekilmişti!
"Bu bir düğün fotoğrafı değil!"
Turgay gözlerini açtı.
"Biliyorum. Bunu ancak annen ölmeden önce öğrendim."
Ona baktım.
"Annem sana mı ulaştı?"
Başını salladı.
"Üç yıl önce beni buldu. Her şeyi itiraf etti. Sonra bu mektupları verdi."
Öfkeyle ayağa kalktım.
"Üç yıl mı? Üç yıldır gerçeği biliyordun ve beni aramadın mı?"
Turgay'ın gözlerinden yaşlar süzüldü