19 YAŞINDAYKEN EN YAKIN ARKADAŞIMLA

"Kimin adına karar verdin sen? Benim seni hasta hâlinle sevmeyeceğimi nereden çıkardın?"
Turgay cevap veremedi.
Elini tuttum.
"Hayatımızın yarısını başkalarının bizim yerimize verdiği kararlar yüzünden kaybettik. Kalanını da senin korkuların yüzünden kaybetmeye niyetim yok!"
İlk kez gülümsedi.
Ancak tam o sırada odadaki cihazlardan biri ötmeye başladı.
Turgay'ın yüzü acıyla kasıldı. Nefes almakta zorlanıyordu.
Kapı açıldı. İçeri hemşireler ve doktorlar girdi.
Beni dışarı çıkardılar.
Koridorda Oğuz'la birlikte beklerken hayatımda hiç bu kadar korkmadığımı fark ettim.
Onu yeniden bulmuştum.
Ve şimdi tekrar kaybetmek üzereydim.
Yaklaşık yirmi dakika sonra doktor yanımıza geldi.
"Turgay Bey'in durumu ciddi. Hastalığı oldukça ilerlemiş. Önümüzdeki günler belirleyici olacak."
Duvara yaslandım.
Oğuz omzuma dokundu.
"Babam yıllarca sizi anlattı," dedi.
Şaşkınlıkla yüzüne baktım.
"Annen buna nasıl izin verdi?"
Oğuz acıyla gülümsedi.
"Annem beş yıl önce öldü. Ama ölmeden önce bana babamın gençliğinde başka bir kadını sevdiğini söylemişti."
Sustum.