Anneciğim, sırtım acıyor!

O an telefonumdaki kayıt düğmesini kapattım ve dosyayı anında kişisel bulut hesabıma yedekledim.

Dr. Ortega vakit kaybetmeden Zeynep’i acil ameliyata aldı. Ameliyathane kapısının önünde beklediğim o iki saat, hayatımın en uzun iki saatiydi. Sabaha karşı saat 04.30’da Murat hastaneye koşarak geldi. Yüzünde yapmacık bir endişe maskesi vardı.

“Selin! Ne oluyor? Annem aradı, polisler...”

Sözünü bitirmesine izin vermedim. Oturduğum sandalyeden kalktım, gözlerinin içine baktım. O gözlerde artık bir zamanlar aşık olduğum adamı değil, bir yabancıyı, bir suçluyu görüyordum.

“Zeynep ameliyatta,” dedim coldly. “Derisinin altındaki mikroçipi çıkarıyorlar. Hani şu babanın mirasına erişmeni sağlayacak olan çipi.”

Murat’ın yüzü anında sarardı. “Ne... Sen ne saçmalıyorsun?”

“Annem her şeyi anlattı Murat. Ses kaydı poliste. Babanın kapatıldığı klinikten, Zeynep’e yaptığınız o iğrenç müdahaleye kadar her şey.”